Posts tagged Inni wolontariusze

Japończycy rozdają króliki

Poza mną tu w Rwandzie jest naprawdę dużo muzungu, którzy zjawili się tu z pomocą rozwojową. Nie policzę ile w samym Nyamata. Kiedyś pisałem, że jestem tu jedyny biały, ale wybaczcie pomyłkę, pisałem w pierwszym tygodniu pobytu. Na pewno jestem jedyny, który każdego dnia dwa razy pieszo przemierza całą długość miejscowości. Inni się kryją w samochodach chyba, bo widuję ich sporadycznie, zwłaszcza jak zjawią się w NTC w restauracji.

We wtorek czy środę pierwszy raz spotkałem tu skośnooką trójkę – Udzie (piszę jak to się wymawia) i Kim z Korei Płd oraz Miho (nawet już wiem jak to zapisać w katakanie: ミホ) z Japonii. Zjawili się jak się najpierw dowiedziałem by pokazać tradycyjne potrawy z dalekiego wschodu. Miałem już iść do domu, ale jednak zostałem 😉

Miho przyniosła ze sobą królika i przyrządziła go w super sposób. Dość pikantnie a samo mięso niestety smakuje jak kurczak (zauważyliście jak często opisując smak czegoś stwierdza się, że smakuje jak kurczak?). Ale i tak było świetnie.

Udzie, Paul i Miho za "kuchennym" stołem

Udzie, Paul i Miho za "kuchennym" stołem

Usiadłem z Miho przy stole, porozmawialiśmy sobie i okazało się, że te dokarmianie mnie ma głębszy podtekst.

Miho pokazuje co narobiła

Miho pokazuje co upichciła

Miho jest wolontariuszką w organizacji Jica. Japończycy przyjechali tu rozwiązać jeden z naprawdę największych problemów, jakie trapią Rwandę – głód. Przywieźli ze sobą około 10 królików, które rozdali rolnikom. Jak latwo się domyślić króliki bardzo chętnie zaczęły się mnożyć: jest ich już pięćdziesiąt po okresie nieco dłuższym niż pół roku. Królik jest tani w utrzymaniu, rozmnaża się bardzo chętnie co wpływa na jego cenę. Dorosła kura na rzeź na targu kosztuje tu 4000 Franków (8 dolarów, btw, jak to się ma do ceny w Polsce? Napiszcie w komentarzu, bo mnie ciekawi). Królik natomiast o połowę mniej.

Ale to nie koniec. Rwandyjczycy nie mają ani tradycji hodowli królików, ani ich przyrządzania. Jica pomyślała jednak o wszystkim; uczą nie tylko jak je hodować i onie dbać. Miho odwiedza teraz restauracje takie jak Paula i uczy jak zrobić potrawy z królików. Paul dołączy teraz do swojej oferty także „króliczyznę”. Z biegiem czasu być może rozejdzie się to do zwykłych domów.

Jica robi jednak więcej w kwestii walki z głodem, tak dużo, że wszystkiego nie spamiętałem. Dzień później w telecentrum odbyła się ich konferencja podsumowują projekt i trochę podglądałem. Z ciekawszych rzeczy zauważyłem, że uczą rolników także jak uprawiać ryż czy hodować pszczoły. Ale ofertę mają znacznie większą.

my tu marzymy o rzutniku na szkolenia, a oni mają nie tylko rzutnik, ale i swoją kamerę. ;)

Konferencja Jica. Widać, że Japonia: my tu marzymy o rzutniku na szkolenia, a oni mają nie tylko rzutnik, ale i swoją kamerę. 😉

Trochę się obawiam czy z hodowlą królików nie powtórzy się scenariusz australijski, gdzie po ich sprowadzeniu na ten kontynent stały się prawdziwą plagą wpływając na lokalne środowisko, ale mam nadzieję, że nie. Zresztą choć skończyłem biologię, przeważnie wyznaję zasadę „najpierw życie człowieka, potem środowisko” (już wiem od kogo mi się dostanie po uszach za to na GG 😉 ).

* * *

Przy okazji podczas gotowania pojawił się pomysł aby przygotował coś z Polski. Szczerze mówiąc marzyłem nieco o polskim żarciu, więc zgodziłem się od razu. W przyzły tydzień robię kotlety schabowe. Szkoda, że pewnie nie mają tu kapusty kiszonej. A może ktoś wie jak się ją robi i czy da się w jeden tydzień? 🙂

Reklamy

8 Komentarzy »

Mateusz nie żyje… :(

Wszystko wskazuje na to, że nie sprawdził się żaden ze scenariuszy na które mieliśmy nadzieję. Mateusz Świerczek nie zgubił się, nie stracił pamięci, czy nawet nie stchórzył w ostatniej chwili przed wyjazdem na wolontariat. Do ostatniej chwili zachowywał się mężnie i robił dokładnie to, co chciał robić i co będzie mu pamiętane. Niestety jednak tu się kończy jego droga na ziemi.

wp.pl Znaleziono ciało w Tatrach

wp.pl Znaleziono ciało w Tatrach

Po 13 godzinie na forum poszukiwań Mateusza znalazłem informację, że w okolicach Rys znaleziono ciało polskiego turysty. Informacja pochodziła ze strony TOPR-u i nie wymieniała z nazwiska ofiarę, wolałem więc nauczony poprzednim doświadczeniem wstrzymać się z przekazywaniem jej dalej.

W międzyczasie zauważyłem, że na wp.pl jest to informacja dnia, o wszystkim wspominał także onet.pl. Teraz na forum także i rodzina Mateusza potwierdziła, że najprawdopodobniej znaleziona osoba to Mateusz…

Za wcześnie jest bym mógł napisać cokolwiek, brak mi słów. Do końca miałem nadzieję, na jakieś pozytywne zakończenie całej historii. Teraz trzeba już tylko wierzyć, że Mateusz jest tam gdzieś i przede wszystkim z takich zdarzeń wyciągnąć wnioski. Każdy sam dla siebie, we własnym zakresie.

* * *

Śledzę statystyki tego bloga i widzę, że wiele osób trafia tu szukając informacji o Mateuszu; ale nie tylko dlatego umieszczam tu ten wpis. Z Mateuszem znałem się krótko, ale to w jakich okolicznościach się poznaliśmy i to jak ta znajomość została nagle przerwana, na pewno będzie miało znaczenie w czasie mojego wyjazdu na wolontariat. Trzymaj tam za nas wszystkich kciuki, Mateusz!

2 Komentarze »

Białystok – Warszawa – Poznań

Na dworcu centralnym w Warszawie z pociągu z Białegostoku wysiada podrapany, umorusany w smarze, kurzu i wszelkich innych pociągowych nieczystościach facet. Patrzy na swoje pocięte przez złodziei kieszenie, dotyka posiniaczonej twarzy i mówi z ulgą w głosie:
– Najtrudniejszy etap podróży mam już za sobą.
– A dokąd pan jedziesz? – zapytał przechodzący po peronie człowiek.
– Do Rwandy

Mniej więcej tak jak w tym dowcipie wyobrażam sobie zawsze wszelką podróż pociągami. Ale o dziwo było całkiem ok w obie strony. Przez większość czasu jechałem w przedziale sam, czytałęm gazetki i spałem. A był niestety na to czas – sam pospieszny Warszawa – Poznań jedzie 6 godzin (300km około w linii prostej). Ale cóż.

Już tłumaczę gdzie byłem i czemu prawie cały tydzień nie pojawił się żaden nowy wpis. Nawiasem mówiąc przyzwyczajajcie się 🙂 Teraz staram się pisać niemal codziennie, ale zapewne w Rwandzie pojawi się więcej innych spraw na głowie. Zresztą zobaczymy.

Byłem na szkoleniu i szczepieniach w Poznaniu, a po drodze zahaczyłem o Warszawę aby odebrać słynny jż laptop i aparat od firmy IMPAQ. Więc po kolei.

1 lipca, wtorek, Warszawa

Wizyta w firmie IMPAQ. Oczywiście znów ten sam problem jaki mam zawsze w Warszawie: odnalezienie odpowiedniego autobusu (linia 175). Tym razem posiłkowałem się podpowiedziami przechodniów (i nawet już mnie to tak bardzo nie irytowało, że spora część odpowiada że nie wie), ale i tak troche musiałem się pokręcić. Okazało się, że najciemniej jest pod latarnią – przystanek był naprzeciwko głównego wyjścia z dworca.

Sama firma robi bardzo dobre wrażenie i dzięki wskazówkom Bartosza Bubaka, znalazłem ją bez problemu. Wypasiony budynek zarówno od zewnątrz jak i w środku 🙂 Mili ludzie, młodzi, więc roznowy odbywały się bez zbędnych kurtuazji 😉

Laptop i aparat bardzo fajne, lepsze niż się spodziewałem. Nie mogę na razie zrobić zdjęcia by pokazać, bo jest dziś ciemno jakoś. Wydaje mi się, że bateria w laptopie słabo trzyma, ale to jest problem do przejścia. Jeszcze raz dzięki za pomoc! 🙂

Tuż przed północą dotarłem do Poznania.

2 lipca, środa, Poznań

Paulina i Krysia
Paulina i Krysia

W końcu poznałem osobiście moją koordynatorkę Krysię. Jest taka jak się spodziewałem; nic dziwnego, sporo trzeba było do siebie wcześniej dzwonić, pisać maili czy gadugadować 🙂 Krysia mieszka wraz z Pauliną, obie widać na zdjęciu obok. Żeby zobaczyć wyraźniej, klik na obrazku.

Zaczęliśmy od szkolenia (i potajemnej inwigilacji psychologicznej ;P ), po którym były odwiedziny w poznańskim sanepidzie. Tam trzy dziabnięcia igłą w prawe ramię i dwa dziebnięcia w ramię lewe – i tak oto stałem się odporny na większość chorób afrykańskich na jaki uodporonić się można tą drogą. Niestety zabrakowało najważniejszej szczepionki bez której nie wjadę do Rwandy – na żółtą febrę – więc następnego dnia musiałem znów męczyć się z Warszawą.

Po szczepieniach odpoczynek, zwiedzanie z Krysią i Pauliną starówki i piwko. Piwka były tylko dwa – następnego dnia pobudka o 4 rano.

Fajna rzecz się zdarzyła 🙂 Na starówce w Poznaniu usłyszałem krzyk „Konraad!”. Fanów mam w każdym zakątku polski 😉 więc najpierw miałem zamiar to zignorować, ale gdy się odwróciłem zobaczyłem…

Justyna, Beata i Agnieszka

Justynę, Beatę i Agnieszkę, które poznałem na moim szkoleniu na początku maja w MSZ! Okazało się, że też właśnie mają w Poznaniu kolejne szkolenie.

Więcej 🙂 Gdy je spotkałem, były z koleżanką Anią, która brała udział w innej turze szkolenia w MSZ. Ania właśnie rozmawiała z chłopakiem, którego poznała na swojej turze szkolenia i właśnie minutę temu spotkała go przypadkiem w Poznaniu 🙂

Więcej. Okazało się, że Ania i Paulina dobrze się znają, bo uczyły się razem w szkole w Kielcach.

I… więcej. Minutę potem dołączyła do nas inna koleżanka dziewczyn ze zdjęcia wyżej i okazało się, że znają się z Krysią.

W takiej sytuacji pozostało nam już tylko wszystkim razem wybrać się na piwo 🙂

3 lipca, czwartek, Warszawa

Nauczony doświadczeniem do sanepidu w Warszawie postanowiłem przejść się pieszo niż szukać kolejny raz autobusu. Zwłaszcza, że to tylko 1,5 km od dworca. Trafiłem bez problemu.

Pielęgniarka z powodu wczorajszych 5 szczepień nie miała już za bardzo gdzie się wkłuć. Ostatecznie po raz pierwszy w życiu zostałem dziabnięty strzykawką w triceps. Przygotowującym się do szczepień podpowiem, że to właściwie nic nie boli. Dopiero na następny dzień mięsień boli tak jakby ktoś naił ci siniaka. Więc da się żyć.

Warszawę opuściłem z żółtą książeczką potwierdzającą zaszczepienie przeciw żółtej febrze. Trzeba ją wozić ze sobą wraz z paszportem.


To tyle. O co jeszcze z innej beczki? Dostałem maile od Mateusza Nowickiego z Armenii i od Gosi z Ugandy. Oboje wspominają, że internet działa wolno. Gosia zachwyca się odmiennością krajobrazu. Bardzo fajnie. Dobrze, że nikt nie pisze nic złego 🙂

Tyle na dziś. Idę kontynuować przygotowania do wyjazdu.

4 Komentarze »